poetikazemlje logo short

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29

facebook icon

karver link short

качественный трейлер фильма

 

mihailo lalic h

Mihailo Lalić (Trepča, 7. oktobar 1914 — Beograd, 30. decembar 1992) bio je crnogorski i srpski književnik, akademik SANU i CANU i junak socijalističkog rada.

Rođen je 1914. godine u Trepči kod Andrijevice u seoskoj porodici od oca Todora i majke Stane rođene Bajić. Rano je ostao bez roditelja. Majka je umrla tokom epidemije španske groznice 1918. godine, a otac je oboleo u zarobljeničkom logoru Neđmeđer u Austrougarskoj (današnjoj južnoj Slovačkoj) i umro od tuberkuloze 1921. godine. Brat Dušan iz očevog drugog braka umro je kao zarobljenik u Pjačenci u Italiji. Maćeha Jaglika i stric Milutin pomogli su mu da se školuje.

Četvororazrednu osnovnu školu završio je u Trepči (1921—1925), a zatim gimnaziju u Beranama (1925—1933). U jesen 1933. upisao je Pravni fakultet u Beogradu gdje je ostao do Aprilskog rata 1941. godine. Politički se angažovao i postao član SKOJ-a 1935. godine, potom član KPJ 1936. U proljeće 1938. godine kao sekretar ilegalne studentske narodne omladine uhapšen je u Beogradu i ostao u istražnom zatvoru (Glavnjača) i sudskom zatvoru (Ada Ciganlija) blizu 6 mjeseci, a jula i avgusta 1940. bio je u zatvoru u Andrijevici. Oba puta ga je Sud za zaštitu države pustio na slobodu zbog nedostatka dokaza. Prije rata je svoje prve radove, pjesme i kraće pripovjetke, objavljivao u novinama „Student“, „Politika“, „Pravda“ i „Zeta“.

Posle bombardovanja Beograda 1941. godine otišao je u Crnu Goru gdje ga je zatekla okupacija zemlje. Učestvovao je u pripremama ustanka, kao i u samom ustanku. Tokom ljeta 1942. zarobili su ga četnici i odveli u kolašinski zatvor. U zatvoru je ostao od 2. septembra 1942. do 15. maja 1943. godine, kada je došla njemačka vojska i odvela u zarobljeništvo i zatvorenike i četnike. Poslije toga je bio u zarobljeništvu u Solunu u Grčkoj do kraja avgusta 1944. godine kada je pobjegao iz logora i stupio u grčke partizane na Halkidikiju, gdje postaje zamjenik komesara srpskog partizanskog bataljona, gdje ostaje do novembra 1944. kada je ova jedinica vraćena brodom u Jugoslaviju.

Početkom decembra 1944. upućen je na Cetinje gdje je radio u listu „Pobjeda“, a potom rukovodio Tanjugom u Crnoj Gori.Od 1946. je došao u Beograd gdje je radio kao urednik u „Borbi“, sa prekidima do 1955. godine. Tokom 1952. i 1953. boravio je u Parizu. Od 1955. prešao je u „Nolit“ gdje je bio urednik do penzionisanja 1965. godine. Od 1965. do smrti živio je kao profesionalni književnik, naizmjenično u Beogradu i u Herceg Novom.

Staze slobode, (pjesme), (1948)

Objavio je veći broj knjiga pripovedaka:

Izvidnica (1948),
Prvi snijeg (1951),
Na Tari (1952),
Tajne bistrih voda (1955),
Na mjesečini (1956),
Posljednje brdo (1967),
Gosti (1967),
Pusta zemlja (1968),
Opraštanja nije bilo (1994)
 

Ipak, značajan doprinos savremenoj prozi dali su njegovi romani:

Svadba(1950),
Zlo proljeće (1953),
Raskid (1955), 1969),
Lelejska gora(1957, 1962),
Hajka (1960),
Pramen tame (1970),
Ratna sreća (1973),
Zatočnici (1976),
Dokle gora zazeleni (1982),
Gledajući dolje na drumove (1983),
Odlučan čovjek (1990),
Tamara (1992).
 

Izdate su i knjige Lalićevih autobiografskih tekstova:

Prelazni period (1988) - dnevnička proza,
Prutom po vodi (1992) - dnevnička proza,
Epistolae seniles/Staračke poslanice (1995)
 

Kao i knjiga (zbirka) putopisno propagandnih članaka:

Usput zapisano (1952)


MIHAILO LALIĆ - PUSTA ZEMLJA  (interpretira Dejan Đonović)
самые достойные и великие музеи мира

link01link02link03link04link05link06

ministarstvo